Zakelijk gezien reis ik veel en heb ik het genoegen om vele hotels, restaurants en andere horeca gelegenheden te bezoeken en vanuit professioneel oogpunt te beleven en te beoordelen, om vervolgens met al mijn enthousiasme en kunde advies en training te geven met als doel het verbeteren van de gast- en klantbeleving.

Omdat ik de privacy van mijn opdrachtgevers respecteer en erg belangrijk vind, zal ik nooit iets schrijven over mijn belevingen op zakelijk gebied.

Ook niet nodig, privé beleef ik genoeg, mijn ‘radar’ voor gast- en klantbeleving staat tenslotte altijd aan.

Zo ook tijdens mijn verblijf in een hotel van een welbekende hotelketen in Duitsland.
Doel van mijn reis: een ontspannen weekend weg, lekker uitrusten en vooral genieten.

Ik neem je mee in mijn beleving van mijn check in, het weekend relaxen kan beginnen, yes!

Na een lange rit van ruim 3 uur kom ik aan in het hotel, netjes op tijd voor de check in van 14.00 uur.
Ik verwacht dan ook dat mijn kamer klaar is, de check in tijd van 14.00 uur staat tenslotte overal vermeld, dus ik heb hier rekening mee gehouden.
Maar helaas, de kamer is nog niet klaar, want zoals de receptionist mij vertelt; het was erg druk in het hotel, dus de Housekeeping heeft nog niet alle kamers schoon kunnen maken.

Mijn vraag wanneer de kamer dan wel klaar is, wordt beantwoord met een stellig 15.00 uur.

Prima. Ik worstel wat met mijn bagage om mijn bikini tevoorschijn te toveren en vraag waar ik het zwembad kan vinden.
Dan maar gebruik maken van de ontspannende faciliteiten in het hotel en lekker wat baantjes trekken.

Ik houd de klok in de gaten en om 15.10 uur trek ik snel wat gemakkelijks aan inclusief badslippers, en met een nat hoofd en uitgelopen make up loop ik terug naar de receptie, waar ik verwacht dat mijn kamer zoals eerder gezegd klaar is.
Enigszins beschaamd dat ik eruit zie als een Golden Retriever die zojuist een sprong in de Noordzee heeft genomen, vraag ik om mijn kamersleutel.
Maar helaas, de kamer is nog steeds niet klaar.
De receptioniste belt met Housekeeping om te vragen naar een nieuwe update van schone kamers zodat deze schoon gemeld kunnen worden in het systeem.
De telefoon gaat over en complimenten voor haar geduld, maar Housekeeping neemt niet op.
Ik word verzocht om in het restaurant naast de receptie te wachten, ze belooft mij om de sleutel te komen brengen wanneer de kamer klaar is.

Ondertussen wacht ik daar 20 minuten geduldig en al om me heen kijkend zie ik het koffiezetapparaat van het ontbijt staan.
Heerlijk, dan maar een kop koffie, ik heb het koud, ben vermoeid en een kop koffie zou me goed doen.
En terwijl ik me richting de automaat begeef komt er een medewerker van de bediening op me af gelopen, -zeg maar gerend-, en vertelt mij stellig en duidelijk dat deze machine alleen voor het ontbijt gebruikt mag worden.
Ik vertel hem al druppelend dat ik nog steeds wacht op mijn kamersleutel en graag iets zou willen drinken.
Dit kan, echter alleen bij hem bestellen van de kaart en dus ook betalen.

Weer een jammer, had prettig geweest als hij wat begrip had getoond.

Ik werp een blik op de receptie en zie dat er ondertussen rijen zijn gevormd, zeker 15 mensen staan te wachten om in te checken en de receptioniste die mij eerder hielp zie ik rennen en vliegen om de rij weg te werken.

Mijn geduld raakt ondertussen wat meer op, ik heb het nog steeds koud en het wachten duurt ondertussen langer dan ik had gehoopt.
Dus ik manoeuvreer mij vriendelijk en al ‘entschuldigungend’ door de rijen naar voren en vraag de receptioniste of mijn kamer al klaar is?
En jawel, ze tovert de sleutel tevoorschijn.
Ergens toch teleurstellend dat ik er zelf om moest vragen, zij had mij tenslotte beloofd mij de sleutel te komen brengen zodra mijn kamer klaar was.
Ik bedank haar en wil me omdraaien om mijn koffer te pakken in het restaurant, maar….
Hoewel de kamer via internet al betaald was, had ze toch nog echt een creditcard nodig, of ik deze nog even wilde pakken.
Dit was ze vergeten te vragen toen ik eerder de middag bij haar incheckte.

Natuurlijk, geen probleem. Ik worstel mij weer door de rij, gooi mijn hele tas overhoop om mijn portemonnee te vinden en worstel mij weer door de rijen heen, -waar de blikken iets minder vriendelijk en begripvol zijn dan de eerste keer-, en geef haar mijn credit card.

En dan, om 16.00 uur, is het zover en ‘mag’ ik eindelijk naar mijn kamer.

Die dag en avond geniet ik met volle teugen van mijn weekendje weg en kruip laat maar voldaan mijn bed in, met de wetenschap dat ik de volgende ochtend heerlijk uit kan slapen.

Tenminste, dat was mijn verwachting.

Housekeeping dacht hier anders over….
Om 08.00 uur word ik gewekt door dichtslaande deuren en dames die elkaar door de gang heen van alles toeschreeuwen op een volume welke zelfs door mijn oordoppen heen dringt.

En zo sluit ik de reis af, vermoeid, niet uitgerust en met nog een ‘jammer’…….