Het is alweer zo’n 30 jaar geleden en toch kan ik het me herinneren als de dag van gisteren. Dit was het moment waar ik met open mond van verbazing stond te kijken, verwonderd, verbaasd… Hoe kan dit, zie ik dit echt, maar dat kan toch niet?

Ik was een meisje van 5 jaar oud, een vrolijke stuiterbal met een open en nieuwsgierige blik naar de wereld.

Het was een doorsnee zaterdag, ontspannen, geen verplichtingen, gewoon lekker doen waar we zin in hadden. Dus was het al snel besloten, we gingen op pad! Mijn kleine vuistje in moeders warme hand en totaal niet bewust dat mijn leven na die dag nooit meer hetzelfde zou zijn.

We kwamen aangelopen en mijn hart maakt een sprongetje van blijdschap! Ik zie mezelf nog stuiteren, schaterend van het lachen op het moment dat we steeds dichterbij kwamen. Ik zag ze in de verte al, wat mooi, wat lief, wat bijzonder! Mama, mama, kijk! Al dichterbij komend verdween mijn schaterlach en kwam er stilte voor in de plaats. Ik kneep stevig in mama’s hand, bang om los te laten. Waar ik enkele seconden eerder nog in extase was van blijdschap, vroeg ik nu met een angstig, piepend stemmetje; mama, wat is dat….?

En daar lag hij; klein, verfrommeld, hij leek totaal niet op de rest. Leefde hij nog? Hij had maar één oog en zijn linkeroor hing er in een vreemde onnatuurlijke houding bij…zoiets had ik nog nooit gezien en het maakte me bang. Een angst die ik nog nooit eerder had gevoeld maakte zich van mij meester.

En toen gebeurde het, hij opende zijn ene oog, keek me verbaasd aan, zag de schrik in mijn ogen en als een wonder sprong hij op. Eén oor wonderlijk recht omhoog en het andere oor nog steeds raar bungelend aan de zijkant van zijn te grote hoofd voor zijn te kleine lichaam, het zag er niet uit, maar hij leefde!

En als vrolijkste van het hele stel huppelde hij rond, deed een dansje voor me, maakte nog net geen buiging (knipogen kon hij natuurlijk niet) en stal mijn hart.

Dit was het begin van mijn levenslange fascinatie voor alles wat anderz is.

Want van alle konijnen die ik in mijn leven heb gezien, is dit misvormde wezentje na ruim 30 jaar nog steeds in mijn herinnering genesteld en zal dat over 30 jaar nog steeds zijn.

Hij was uniek, anderz dan alle anderen en dat maakt hem bijzonder en na al die jaren nog steeds onvergetelijk.

Gek he, dat de mensen en ervaringen die ons bijblijven, altijd de mensen en ervaringen zijn die anderz zijn dan ‘normaal’.

Nog steeds ben ik gek op die speciale momenten, bijzondere ontmoetingen en mensen die me bijblijven.

Dertien in een dozijn konijnen, daar zijn er al zoveel van….

Als u kijkt naar uw organisatie, wat ziet u dan, een dertien in een dozijn konijn?

Of het konijn met één oog en een raar hangend oor, dat vrolijk dansend indruk maakt op iedereen die uw pad kruist, omdat u net even anderz bent en het anderz doet dan ‘de rest’?