Ken je dat, van die dagen dat het niet lukt om op tijd te lunchen; volle agenda en dingen die anders lopen dan je had gepland? En je dan overmand door een plotseling opkomend hongergevoel jezelf er niet toe kan zetten om een gezonde maaltijd op tafel te toveren, maar kiest voor de grote verleiding van de schreeuwerige neon reclame langs de snelweg, die net op dat moment opdoemt in de verte?

Het was zo’n middag en de verleiding was te groot om überhaupt een poging te doen om deze te weerstaan. Verstand sprak: neem een salade met een watertje, knorrende maag sprak: neem een supersize menu met een milkshake. Niet erg verrassend…. knorrende maag won de discussie.

Al rijdend naar het bestelloket, kijk ik al uit naar de dampende burger die al 36 jaar precies hetzelfde smaakt en nog steeds even klef is, maar zoooo lekker als je honger hebt! Verrassend genoeg was de burger gelijk klaar, meestal (niet dat ik hier wekelijks te vinden ben) moet ik hierop wachten, omdat blijkbaar weinig mensen kiezen voor een burgertje vis.

Ik rijd naar de parkeerplaats, zoek een rustig plekje en open vol verwachting de zak waarvan de heerlijke dampen mijn neusgaten al bereiken. Maar de vreugde is van korte duur, in plaats van een broodje vis, ligt hier een broodje kip naar mij te knipogen. Normaal ben ik zeker de niet de moeilijkste, maar aangezien ik geen kip eet, zat er niets anders op dan hem om te ruilen.

Al lopend naar de deur zakt de moed me in mijn schoenen, rijen dik, alsof alle middelbare scholen van Oosterhout zich daar verzameld hadden en allemaal tegelijk besloten een hamburger te scoren.

Met mijn volgende afspraak in gedachten, -dus met enige tijdsdruk, want ik ben graag ruim op tijd-, besloot ik een jongen aan te spreken die de tafels aan het schoonmaken was, een scholier, niet ouder dan 16 jaar. Mijn eerdere ervaringen met het oplossend vermogen van de medewerkers van deze fastfoodketen zijn nu niet echt heel positief te noemen, dus zonder al teveel verwachtingen vertelde ik hem mijn probleem.

Zijn reactie: Dat vind ik heel vervelend mevrouw, mijn excuses. Ik ga er gelijk voor zorgen dat u een nieuwe krijgt. Lust u misschien iets te drinken of wilt u een ijsje? Zo schattig, een ijsje…. Verbaasd stamel ik; doe maar een kop koffie, dankjewel. ‘Kijkt u eens mevrouw, een kop koffie, wilt u er melk of suiker bij? Gaat u maar lekker zitten, ik ga het voor u oplossen en ik kom zo bij u terug.’

Met een glimlach ga ik zitten en ik kijk hoe hij met zijn 16 jaar alles regelt in de keuken, ik zie hem rennen en vliegen en binnen enkele minuten komt hij naar me toegelopen.

‘Alstublieft mevrouw, we hebben de burger vers voor u gebakken en er gelijk vers gebakken friet voor u bij gedaan. Nogmaals mijn excuses. Kan ik nog iets anders voor u doen? Eet u smakelijk en nog een hele fijne dag!’

Naast mij zitten drie pubermeisjes te slurpen aan een milkshake. En terwijl ik opsta en wegloop hoor ik één van hen zeggen op een briesende toon zoals alleen pubermeisjes dat kunnen: Tssss, die jongen is echt TE aardig!